De Achterhoek

Ik houd hiervan!

27 jaar geleden werd ik geboren in een klein dorpje in de Achterhoek, waar ik met plezier mijn jeugd heb doorgebracht. Ik kende iedereen in de straat en alle kinderen in de buurt. We  konden spelen in 1 van de speeltuinen, op schoolpleinen of gewoon op straat, auto’s reden er toch amper. Picknicken op het gras, in het herfst nootjes zoeken in het bos of uren rondjes fietsen door de buurt. Tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging vond ik het vreselijk saai en snapte ik niet hoe mijn ouders in hemelsnaam in een dorp waren gaan wonen en niet in de stad. Die is tenslotte 5 hele kilometers fietsen. Ik was 21 toen ik naar de grote stad vertrok. Ik ging studeren in Nijmegen en kreeg een kamer in een studentenflat vlakbij de hogeschool. Een aantal weken later betrapte ik mezelf op het voelen van opluchting toen ik een mooi bos ontdekte, een paar honderd  meter van mijn kamer. Regelmatig ging ik ’s avonds een rondje lopen en ik liep steevast naar het bos. Het was handig dat ik in de bus kon stappen om 7 minuten later in het centrum te staan, maar het werd me al vrij snel duidelijk dat ik niet thuis hoor in de stad. De herrie, druktes, gebrek aan ruimte en aan groen. Wanneer ik bij mijn ouders sliep werd ik in de ochtend wakker door de vogels, en hoewel ik een bloedhekel had aan de duif die in de dakgoot boven mijn raam woonde, kon ik er niet aan wennen dat ik in Nijmegen amper vogels kon horen.

Ik stopte met studeren en ging weer thuis wonen, lekker rustig in de Achterhoek. Inmiddels wonen we sinds 8 maanden om de hoek in een heel leuk huisje. Als ik uit mijn oude slaapkamerraam kijk zie ik mijn villa, dichterbij kan bijna niet. Nu ik weer mobieler ben heb ik geen reden om in een de stad te willen wonen. Ik ben vanochtend op de fiets naar het Kruidvat, de supermarkt en de bakker geweest en kan fietsen naar de stad voor de andere benodigdheden. Ik sta na een half uurtje reizen middenin Arnhem en als bonus is dit praktisch mijn achtertuin!