Het is geen wedstrijd

Daar ben ik weer hoor! Helaas blijf ik maar kwakkelen en ben ik wel weer aan het werk, waardoor ik al rond de middag de knollen op heb, zoals we dat hier in de Achterhoek zeggen! Allemaal leuk en aardig, maar ik heb er genoeg van. Dus ik pak de draad weer op!

Waarschuwing: in deze blogpost staan oncharmante foto’s :-)

Ik zat de Work That Es Tag nog eens door te lezen, die ik vorige week invulde en voelde me ineens zo’n kneus! Ik lees bijvoorbeeld de blogs van Annemerel en Lindsey en wat die meiden doen ligt echt kilometers (42,195 om precies te zijn) bij mij vandaan. Kom ik aan, met mijn gepruts. Dus. Even een peptalk voor mezelf en alle anderen die zich soms gedemotiveerd voelen als het op sporten aan komt.
couch potato

Mijn favoriete plek op de bank | mei 2013

Iets meer dan een jaar geleden deed ik niets. Echt. Ik wandelde eens met de hond of liep een rondje door de stad maar daar was alles mee gezegd. De situatie op bovenstaande foto was geen uitzondering. Ik had nog nooit een sportschool van binnen gezien, laat staan dat ik een van die apparaten had uitgeprobeerd. Fietsen deed ik niet, dansen ging niet meer. Deed ik wel eens een keer een beetje, dan ging ik meteen kapot van de spierpijn waardoor ik het maar niet meer deed. Dat was geen tijdelijk iets, nee, dat heb ik jaren volgehouden. Met sporten stopte ik toen ik een jaar of 12 was en de rest werd langzaamaan minder.

In september 2013 stapte ik de fitnessruimte van Groot Klimmendaal in. Met mijn splinternieuwe sportschoenen van Scapino. Ik kon 500 meter fietsen en kreeg één apparaat niet eens in beweging. Maar ik was er. Ik ging elke week, en elke week kon ik een stukje verder, een stukje meer, een stukje zwaarder.
Nu is het juni en nee, ik kan geen marathon lopen. Ik zal waarschijnlijk nooit kunnen hardlopen. Maar ik kan tegenwoordig elke apparaat bewegen, ik heb zelfs spierballen!
De kilo’s die ik aan de apparaten hang zijn een fractie van wat mijn vriend kan tillen, maar ik kan langer roeien!
roeien

Roeien met een lach | april 2014

Meiden als Annemerel zijn een goede motivatie om te blijven sporten. Het is geen wedstrijd. En was het dat wel? Dan versloeg ik iedereen die, net als ik jarenlang, alleen een rondje met de hond gaat lopen!

5 comments

  1. Ingrid W. says:

    Ga jezelf nu niet vergelijken met anderen. Je vindt altijd wel iemand die beter, sneller of sterker is. Je hebt al hartstikke veel bereikt. Bovendien is revalideren een topsport op zich!! En het aller belangrijkste is lol en plezier in sporten. En dat heb je volgens mij. En …je danst prachtig. Gewoon lekker zo doorgaan. ;-)

    • iel1 says:

      Je hebt gelijk! En ik heb inderdaad lol in sporten. Soms moet ik mezelf even dwingen om achterom te kijken in plaats van alleen maar vooruit.

  2. ziensjen says:

    Wat hierboven ook al gezegd wordt, door jezelf te vergelijken met anderen word je echt niet gelukkiger. So what dat je waarschijnlijk nooit een marathon zult rennen? Misschien is het sporten wat je nu doet voor jou wel net zo intensief als voor anderen een marathon. Weest trots op wat je (nu al!) bereikt hebt!

    • iel1 says:

      Dat ben ik ook! Soms is het nodig om mezelf er even aan te herinneren hoeveel ik heb bereikt in een jaar. Gewoon zodat ik het niet vergeet :-)

  3. Ingrid W. says:

    Precies. Maar eh…kijk ook niet te vaak en te lang achterom naar ‘het sippe meisje op de bank’. Koester vooral alle momenten waarop je je blij en happy voelt (dat doe je ook). In een jaar heb je enorm veel bereikt. Er van uitgaande dat je nog tientallen jaren voor de boeg hebt….Wauw!!!!!! Dit is pas het begin Elaine! Lekker ongeforceerd en stapsgewijs doorgaan met opbouwen. De wereld ligt aan je voeten ;-)

Laat hier een reactie achter