Kun je een chronische ziekte/beperking accepteren?

Marjolein stelde deze vraag op haar blog en ook Lisanne schreef er een blog over. Ik doe ook een duit in het zakje. Week 15 is aangebroken en dat betekent dat mijn revalidatie ten einde loopt.  Mijn rug en mijn pijn accepteren was een ongeschreven doel en door de blog van Marjolein ben ik gaan nadenken in hoeverre dat gelukt is. Over het antwoord kan ik kort zijn: nee. Ik heb nog steeds pijn en pijn vind ik kut (sorry, mam). Ik begrijp niet hoe zoiets te accepteren is.

Maar eerlijk is eerlijk, er is een hoop veranderd het afgelopen jaar. De pijn op zich accepteer ik niet. Ik vind het niet oké dat het er is, dat het mijn leven bepaalt. Wel heb ik geleerd om de invloed van de pijn te beperken.Ik heb een behoorlijke opbouw kunnen maken en wanneer ik daar op let gaat het prima met me. Ik denk dat je kunt zeggen dat ik accepteer dat ik mijn dagen vooruit moet plannen, dat ik niet van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat mijn agenda vol kan schrijven. Ik accepteer dat ik geen fulltime baan zal kunnen volhouden. Ik accepteer dat ik geen avondje kan stappen, om maar wat te noemen. Ik accepteer het, omdat ik dan minder pijn heb. Niet omdat ik die zaken principieel oké vind in mijn leven.

Ik word boos doordat ik niet spontaan leuke dingen kan doen en geregeld het gevoel heb dat ik toffe dingen mis. Ik word boos dat ik mijn eigen geld niet kan verdienen. Ik word boos als mijn vrienden naar de kroeg gaan en ik niet mee kan. Ook al krijg ik dan meer pijn, ik ben 27 en word boos en verdrietig als ik bedenk dat ik dat niet kan.

Gelukkig heb ik het afgelopen jaar geleerd om me te richten op het accepteren van maatregelen tegen de pijn. Ik ben in staat om positief te zijn, om te kijken naar wat ik kan. Om me te richten op de dingen in mijn leven die me blij maken, waar ik energie van krijg. Door mijn klachten ben ik gaan revalideren en heb ik vreselijk veel over mezelf geleerd. Een mentale groei die ik niet had doorgemaakt zonder de klachten. Misschien dat ik die kennis uiteindelijk bij elkaar had gesprokkeld maar nu kreeg ik het als één pakket aangeboden. En daar ben ik heel erg blij mee, echt! Maar de pijn is en blijft kut.

Ik accepteer de maatregelen, ik accepteer de voordelen, maar ik haat de gevolgen.

Ik ben razend benieuwd naar jullie visie op acceptatie, dus laat alsjeblieft een reactie achter!

 

4 comments

  1. Ingrid W. says:

    Lastige kwestie Elaine. Ik voel met je mee en begrijp volkomen hoe lastig het is om 24/7 geconfronteerd te worden met pijn en beperkingen. Binnenkort start ik zelf met een intensief revalidatie/acceptatieproces. Ik denk dat het een lang proces is dat ook na een begeleide revalidatie nog heel veel tijd nodig heeft om te helen (net als met rouwen). Ik merk zelf in ieder geval wel dat strijden tegen voor mij averechts werkt en mij compleet uit balans brengt. Ik ben dus (nog) niet goed in accepteren. Hoop je over enkele maanden een zinnig antwoord te kunnen geven. Wat ik jou gun is dat je met alles wat je het afgelopen jaar geleerd hebt stapsgewijs verder blijft gaan met opbouwen en je acceptatieproces en dat je op momenten dat het nodig is de juiste hulp en ondersteuning vindt in je omgeving of bij professionals (trek tijdig aan de bel). Je behandeling mag dan binnenkort stoppen, je revalidatie gaat in mijn beleving gewoon door. Er breekt een spannende tijd voor je aan, vertrouw op jezelf en je omgeving. Je kunt het. Heel veel succes.

  2. ziensjen says:

    Poeh, heftig. Het lijkt me ook lastig om zoiets te accepteren hoor. Mijn vader is chronisch ziek en bij hem heb ik heel erg het idee dat hij zich er tegen verzet door juist op volle kracht door te gaan, maar ik denk dat hij zichzelf binnenkort ook wel een keertje tegenkomt. Wel mooi om te zien hoeveel er veranderd is het afgelopen jaar en wie weet wat er de komende jaren nog gaat veranderen. Misschien komt die acceptatie nog wel, misschien ook niet. Ik hoop dat je ondanks je lichamelijke klachten wel kunt blijven genieten van de grote en kleine dingen in het leven. Liefs, x.

    • iel1 says:

      Dat verzetten deed ik ook jarenlang en dat is niet goed afgelopen helaas. Als je continu op je reserves leeft raakt je voorraad een keer op. Helaas moest ik die fout 2 keer maken voordat ik er van leerde.
      Ik ben er van overtuigd dat ik het genieten nooit meer afleer! En zo wel,m’n dan ren ik meteen terug naar het revalidatiecentrum, haha

  3. Nicky says:

    Mooi om te lezen dat je het afgelopen jaar zoveel geleerd hebt. Maar inderdaad, die pijn blijft kut. Accepteer ik het? Nee, dat niet. Maar wel tot een bepaalde hoogte waardoor ik me er niet meer zo hard tegen verzet dat ik de pijn alleen maar vererger. Zoiets accepteren gaat met hele kleine stapjes en vaak ook met vallen en opstaan.

Laat hier een reactie achter