Nog één dag

Nog één dag. Nog één nachtje slapen en dan neem ik afscheid van het revalidatiecentrum. De afgelopen 14 maanden zijn voorbij gevlogen, een vriend zei gisteren nog dat het een maand of twee geleden lijkt dat ik er voor het eerst, doodsbang, heen ging. Maar het is echt een jaar en twee maanden geleden. Toch is het ook zo vertrouwd dat het gek is om weg te gaan.
De eerste dag van de rest van mijn leven en meer van dat soort clichés. Terug naar de echte wereld, weg uit de veilige vertrouwde omgeving van het centrum. Mijn sollicitatieplicht roept en ik moet nu op eigen kracht verder.
Gelukkig krijgen we een jaar garantie dus bij een dip of echte terugval mogen we altijd bellen voor een afspraak zodat we de boel weer op de rit krijgen. De neus de goede kant op. Back on track. En mijn groepje heeft een groepswhatsapp, voor kleine noodgevallen en om te vragen hoe het met iedereen is. Want na 15 weken samen zo’n programma volgen is het ook gek om die mensen niet meer te zien. Over een jaar houden we een reünie, dat hebben we al afgesproken.

Ik heb vertrouwen in de toekomst, ik geloof dat ik verder kan met alle informatie en ervaring die ik heb opgedaan. Dat gevoel heb ik al heel lang niet meer gehad.
Het komt goed. Ik kan dit aan!
Maar op dit moment vind ik het vooral even heel spannend.

2 comments

  1. Ingrid W. says:

    Zeker spannend (herkenbaar)!!! Fijn dat je een jaar garantie hebt en aan de bel mag trekken als dat nodig is. Dat geeft voorlopig een veilig gevoel lijkt mij. Natuurlijk ben je er nog lang niet en heb je nog heel veel stappen te gaan en hobbels te overbruggen, maar blijf geloven in jezelf! Je bent goed bezig en positief ingesteld. Dat is de basis. Heel veel succes! En doorgaan met bloggen natuurlijk :-)

Laat hier een reactie achter