Survivor

Chronische pijn of chronisch ziek zijn is kut. Ik zou het al in mijn blog van maandag en niemand zal het ontkennen. Wat ik echter altijd heb willen vermijden is de slachtofferrol. Goed, ik sloeg wat door de andere kant op maar die slachtofferrol vermijd ik nog steeds zo erg als de pest. Of als ganzen. Ik houd echt niet van ganzen.

Pinterest is één van mijn favoriete websites en af en toe maak ik de fout om “scoliosis” in de zoekbalk te typen. Het begint vaak leuk. Er zwerven een paar hele leuke plaatjes rond met grappige of motiverende teksten. “Scoliosis is God’s way of giving you natural swagger” of een T-shirt met “I’ve had spiral fusion surgery and now I’m all screwed up” brengen een lach op mijn gezicht. Maar vroeg of laat zijn ze daar. De slachtoffers. De survivors.

Voor de duidelijkheid, scoliose is lastig. Ik zal de laatste zijn die anders zal beweren maar survivor? Iemand die kanker heeft gehad is een survivor. Iemand die een heftig ongeluk heeft gehad of in een oorlog heeft gezeten, is een survivor. Er zijn mensen, met name vrouwen, die zo’n zware scoliose hebben dat hun longen en andere organen in verdrukking komen waardoor het echt gevaarlijk is. Die mensen zou ik wel willen indelen als survivor maar ik vind het verder ernstig overdreven. Mijn operaties waren zwaar. De zeven centimeter lange schroeven in mijn rug doen nog regelmatig pijn en mijn buikspieren doen het niet meer sinds operatie nummer drie. Maar ik heb geen bijna-dood-ervaring gehad, ik had ook 100 kunnen worden zonder de operaties. Scoliose is een ongemak, geen levensbedreigende ziekte. Waarom ben ik dan, volgens die definitie, een survivor? Slachtoffer-gedrag.

Om eerlijk te zijn, heb ik met ze te doen. Het lijkt me heel zwaar en vermoeiend. Er komen foto’s voorbij zoals het tattoo ontwerp hierboven. Meiden die dit op hun lichaam laten zetten en zichzelf er dus elke dag aan herinneren hoe zwaar ze het wel niet hebben gehad. Wat schiet je er mee op? Verandert het je situatie?
Met tattoo’s als deze vestig je alleen maar meer aandacht op dat stukje van jezelf wat helemaal niet fijn is. Ik ga er vanuit dat het idee is om te laten zien dat ze het hebben overleefd, maar ik hoor alleen maar “want het wás me toch een partij zwaar”. Ik leg liever de aandacht op alle positieve kanten van mezelf, alles wat ik heb geleerd door mijn scoliose, hoe ik ben ontwikkeld. Dat is toch een veel fijnere reminder dan de schoonheidsfoutjes die we allemaal hebben? Niemand is perfect.

En als je dan toch graag een tattoo wilt, en met een litteken zit opgescheept, maak er dan iets leuks van.

 

Nu ga ik even heel hard meezingen met Destiny’s Child. Zo, gezellig.

Laat hier een reactie achter