Vriendinnen-verjaardag

Mijn verjaardag is in februari maar gisteren, op 1 juni, had ik nog een soort verjaardag. Namelijk van mijn oudste vriendschap!

Op 1 juni 1990 was ik al lekker ingeburgerd op de peuterspeelzaal toen Maja werd ingeschreven. Hoe we precies vriendinnen zijn geworden weet ik niet, maar mezelf kennende heb ik haar even haarfijn uitgelegd hoe alles werkte. Waar je alles kon vinden, aan wie je iets moest vragen, dat soort dingen. Ik doe dat nog steeds automatisch en ik denk dat dat er toen al wel in zat. Hoe dan ook, ik kwam al snel thuis met verhalen over haar en dan vooral over, jawel, haar handen. “Mama, Maja heeft zúlke kleine handen!!”, ik snapte er niets van. Ik liep dan ook het liefste de hele dag hand in hand.

PSZ Kerst_3

Gebreide truien waren hip in december 1990

Ik werd 4 en vertrok naar de basisschool, waar acht maanden later Maja ook arriveerde. Waarschijnlijk kreeg ze weer een grand tour maar ik was voor oktober jarig en Maja er na. Hoewel ik de helft van mijn basisschoolcarrière in een combinatieklas doorbracht, zat ik nooit bij Maja in de klas. Onze hobby’s splitsten en we kozen ieder voor een andere middelbare school. Ondanks dat we dezelfde studies kozen, liepen we elkaar zowel op MBO als het HBO mis. Toch zijn we elkaar nooit uit het oog verloren.

Gisteren was ons 24-jarig jubileum. Vierentwintig!! En we zijn pas 26 en 27! Ik vind het een gek idee dat iemand die geen familie is, zo’n enorm groot deel van mijn leven van zo dichtbij heeft meegemaakt. Er zijn heus wel momenten geweest waarop het contact minder intensief was, maar op alle belangrijke momenten was Maja in de buurt. We speelden bij elkaar, gingen samen winkelen, samen stappen en samen op vakantie. Het afgelopen jaar, mijn revalidatie-jaar, was Maja één van die mensen door wie ik me continu gesteund voelde. Als ik een drempel bouwde tegenkwam, of een overwinning had. Door een goed gesprek of door me te helpen (Maja is mijn afwaskoningin) als mijn hele kamer vol met vrienden zat.
juni 2010, 20-jarig jubileum

juni 2010, 20-jarig jubileum

En vandaag, kijk ik terug op mijn meest dierbare vriendschap. Ik ben heel erg trots op wat er van dat kleine meisje met die kleine handjes is geworden. Ik ben trots op onze vriendschap en hoe we na onze stormachtige puberteit en soms wat lastige jaren als twintigers, langzaam maar zeker doorgroeien tot degelijke volwassenen.
Ik ben razend benieuwd naar de rest van ons leven samen! Ik heb eens gelezen dat een vriendschap niet meer stuk gaat na 7 jaar. Ik kan dus met 342% zekerheid zeggen dat ze nooit meer van me af komt!

We zijn geen vriendinnen geworden omdat onze ouders ons bij elkaar in box zetten.
We zijn geen vriendinnen geworden omdat we naast elkaar woonden.
We werden vriendinnen omdat Maja zo leuk is!
En zulke schattige handjes heeft.

One comment

Laat hier een reactie achter