De lat te hoog

Al zo lang ik me kan herinneren leg ik de lat hoog. Voor mezelf dan hè, niet voor anderen. Ik moet alles kunnen, zonder te oefenen. Wanneer ik er over na ga denken weet ik best hoe belachelijk dat is, maar toch doe ik het veel te vaak.

En ik ben niet de enige.
- Andere mensen mogen best wat aan de volle kant zijn maar zelf moet je maat 36 hebben.
- Collega’s mogen fouten maken in hun eerste week werken, jij zelf niet.
- Je moeder mag best een keer het eten aan laten branden (hypothetisch, die van mij doet dat werkelijk nooit), maar jij moet een maaltijd op tafel toveren die zo een ster kan binnen slepen.
Op Instagram en Pinterest zie ik regelmatig de volgende zin voorbij komen:
Don’t compare your behind-the-scenes to someone else’s highlight reel.
Zo waar! En toch zo verleidelijk… Met Social Media wordt dat alleen maar erger. Jij ziet al je mislukte selfies op je eigen telefoon, maar ziet alleen de prachtige (bewerkte!) selfie van je vriendin. Gelukkig zijn er ook nog mensen als Self Help Hipster Lianne, die juist ‘lelijke’ a.k.a. grappige selfies online plaatst.
lat te hoog

Hoe kwam ik aan het idee, dat ik alles in één keer moet kunnen? Ik wou dat ik kon koken als mijn moeder en voor het gemak vergeet ik even dat zij 30 jaar voorsprong heeft. Ik wil alles perfect doen op mijn werk, en laat buiten beschouwing dat ik pas twee weken achter de kassa sta. Ik wil super strak en gespierd zijn, en vind het onzin dat ik daar jaren lang voor zou moeten werken, zoals iedereen. Ik heb na twee dagen mijn gitaar in de hoek gegooid omdat ik het ‘nog steeds’ niet kon. Het gevaar is dat ik opgeef, doordat mijn doel niet realistisch is. Als ik was doorgegaan met gitaar spelen had ik nu een heel repertoire kunnen spelen.
Al jaren kijk ik af en toe naar de Shaytards, een familie uit Idaho die elke dag filmpjes op Youtube zet. Afgelopen maand kwam er een filmpje online waarin hun jongste zoontje probeert te staan.
“If babies gave up everytime they fell, they would never walk. Think about how many times they fail, before they learn how to walk. Think about how many times you need to fail, before you succeed. Falling over and over again, and never giving up. That’s the secret.”
“Als baby’s elke keer dat ze vallen op zouden geven, zouden ze nooit lopen. Bedenk hoe vaak het mislukt, voordat ze leren lopen. Bedenk hoe vaak jouw poging moet mislukken, voordat je zult slagen. Vallen en weer op staan en nooit opgeven. Dat is het geheim.”
Waarom verwacht ik dan van mezelf dat ik bij mijn eerste poging meteen een rondje kan rennen? In het notitieboekje waar ik in krabbelde tijdens mijn revalidatie kwam ik ook steeds tegen “je hoeft het niet in één keer te kunnen”.
Die opbouw ik voor mijn werk heb gebruikt, die zou ik ook moeten toepassen bij alle andere nieuwe dingen die ik wil leren. Stap voor stap en blijven proberen. En nu ga ik mijn gitaar zoeken.

Laat hier een reactie achter