Werk Update

Dat de tijd vliegt blijkt wel weer, ik ben inmiddels al drie weken aan het werk. Op mijn eerste werkdag kwam ik (nadat ik de personeelsingang had gevonden) binnen in een gigantische lege winkel. Het zilver van de lege rekken glom me tegemoet en ik was continu de weg kwijt. Een week later was de hele winkel gevuld met kleding en accessoires en hoefde ik niet meer (minder lang) na te denken om de weg te  vinden. Deze week was zwaar. Honderden dozen werden door de winkel verspreid en steeds als we klaar waren met uitpakken kwam er een nieuwe vrachtwagen aan. Vier uur achter elkaar bukken, tillen en sjouwen. Ik heb tijdens mijn sollicitatiegesprek aangegeven dat ik rugklachten heb maar de HR-medewerker koos er voor om het niet op te schrijven. Tanden op elkaar en doorgaan dus, want met proeftijd en managers op mijn lip wil ik vooral niet zeuren.

Inmiddels is de winkel twee weken open en staat iedereen op zijn plek. Ik ken de weg van mijn kassa naar de lift en van de trap naar de kantine. Dat alleen al geeft rust en best een prestatie want het is nogal een doolhof ‘achter de schermen’. Mijn rug begint te wennen aan het staan hoewel mijn voeten nog steeds niet echt wennen aan mijn prachtige Ecco’s.

Eindelijk geen Eliane meer

Eindelijk geen Eliane meer

Het is nog spannend, zo met proeftijd en een tijdelijk contract, maar ik heb lol in mijn werk. Mijn eerste loonstrookje is binnen wat ik met mijn vriend ben gaan vieren door tapas te eten nadat ik heb mijn werk liet zien. Het blijft leuk klinken. Mijn werk.

Op mijn blog heb ik veelvuldig gesproken over de opbouw die ik de afgelopen maanden heb gemaakt, maar helaas kwam ik niet helemaal op 20 uur uit. Daardoor moest ik toch nog een stap maken. Eerlijk is eerlijk, ik maakte me best zorgen. Naast de uren werken moet ik er ook heen met de trein, is het een hele nieuwe werkplek met nieuwe mensen en werk ik in de middag in plaats van de ochtend. Er kwam dus veel meer op me af dan alleen die 20 uur. Wonder boven wonder ging het goed. Ik heb mijn rug wat meer kunnen voelen en ik ben nog steeds vreselijk moe als ik thuis kom, maar ik kan het aan. De pijn is goed te doen en ik slaap gewoon wat meer. Het is ook niet zo gek allemaal, mijn collega’s hebben het ook zwaar.

Mijn outfit tijdens de opening

Mijn outfit tijdens de opening

Al met al ben ik dus behoorlijk positief en optimistisch. Mijn vrijwilligerswerk staat op een heel laag pitje en ook de sportschool heb ik al een poosje niet van binnen gezien, maar dat komt wel weer. De methode voor het opbouwen houd ik vast, dus eerst hieraan wennen en dan steeds een stapje er bij. Die sportschool loopt heus niet weg.

2 comments

  1. Nicky says:

    Wat fijn dat je wat meer gewend bent aan je nieuwe werkplek en dat ook je rug begint te wennen aan het staan! Het is ook niet niks hoor, 20 uur + reizen en allemaal veranderingen.
    Knap hoe je het aanpakt! :)

Laat hier een reactie achter