Dertig

30

30. Dertig. Thirty. The big three o. Een mijlpaal. Een mijlpaal waar veel mensen tegenop zien. Ik niet.

Ik ben 28 en word dus nog lang geen 30. Ik heb mijn eigen feestje te vieren. Tegenwoordig werk ik namelijk 30 uur per week. 30. Dertig. Vijf keer zes.  In één week.

En daarmee kom ik echt niet in het Guinness Book Of Records, ik ken een groot aantal mensen dat regelmatig het dubbele of zelfs driedubbele van dat werkt. En toch ben ik apetrots. Als je me dit een jaar geleden had verteld…

Door een samenloop van omstandigheden heb ik afgelopen maandag zelfs ruim negen uur gewerkt. 9. NEGEN UUR. De volgende dag sliep ik uit en om 12:00 uur stond ik weer opvallend fris en fruitig op mijn werk. HOE KAN DIT?! dacht ik de hele dag. Doordat ik goed bezig ben.

dertig

Na mijn eerste week van 30 uur ging ik een dagje uitwaaien op het strand

De afgelopen weken heb ik een hele fijne opbouw kunnen maken.  Ik werkte 20 uur, verdeeld over vijf dagen. Bij de ijsjes ging ik naar 24 uur verdeeld over vier dagen en inmiddels zit ik dus op 30 uur in vijf dagen. Binnenkort ga ik ook nog twee avonddiensten draaien. Een opbouw die feilloos aansluit bij wat ik heb geleerd tijdens mijn re-integratie. Kleine geleidelijke stapjes. Steeds een beetje bij.

Op mijn werk rennen amper konijntjes. Klanten zijn vrolijk, ik zie daglicht en de zon. Mijn baas is top, mijn collega’s zijn stuk voor stuk leuk en de sfeer is heel fijn. Ik heb echt niet iedere dag zin om te gaan maar als ik er ben is het altijd goed. Mijn taken bouwen zich ook geleidelijk aan op, zo ben ik een nieuwe collega aan het inwerken en ben ik steeds vaker zonder mijn baas aan het werk. En op die momenten ben ik verantwoordelijk.

Al met al kan ik dus niet anders dan trots zijn!

One comment

Laat hier een reactie achter