Scoliose

röntgenfoto

4 schroeven, 2 pinnen, 1 kunstmatige tussenwervelschijf en 1 navelpiercing

Scoliose. Wattus? “Scoliose is een zijdelingse verkromming van de rug, waardoor één of twee bochten ontstaat” aldus Wikipedia  and I guess that sums it up! Ongeveer 4 op de 100 mensen heeft er last van, waardoor het niet echt als zeldzaam is te omschrijven. Toch is het vrij onbekend, doordat het in de meeste gevallen pijnloos is. In de meeste gevallen. Ik hoor (nog) bij de uitzonderingen.

Als 8 jarig meisje moest ik, net als de rest van mijn klas, naar de schoolarts. De gehoortest met enorme koptelefoon en de oogtesten kunnen de meeste mensen zich nog herinneren als de dag van gisteren. Daar tussendoor moesten we ook nog even vlug voorover bukken. Een testje van ongeveer 20 seconde die vrijwel iedereen direct weer vergat. Ik niet. Want bij mij was er iets mis. Ik bleek een beetje scheef. Scoliose. “Niets ernstigs”, ze werd me verteld,” maar ga toch maar even naar de huisarts.” De huisarts zag de bocht amper dus we waren er vroeg bij.  Ik kreeg therapie en werd na 2 jaar doorgestuurd naar een orthopeed. De bochten werden erger en tijdens de gymles op school begon ik pijn te krijgen. Een paar weken later kreeg ik een Boston Brace. Een hard plastic korset dat mijn rug in de goede richting moest duwen zodat ik recht zou groeien. Vrienden zijn we nooit geworden en helpen deed het ook niet, waardoor ik rond mijn 17e verjaardag op de wachtlijst voor een operatie belandde.  Tegen die tijd was de pijn dusdanig aanwezig dat ik gemiddeld 1,5 uur per dag naar school kon.  In de zomer van 2004 was ik eindelijk aan de beurt en werden mijn onderste 2 wervels vastgezet aan mijn heiligbeen. Eenmaal thuis bleek ik zoveel rechter te staan dat ik 5 cm langer was! Helaas was dit van korte duur. Wegens complicaties werd ik in het jaar dat volgde nog 2 keer geopereerd. Inmiddels ben ik een halve bouwhandel aan schroeven en 2 littekens rijker, zit alles muurvast maar heb ik nog steeds pijn. Mijn MBO4 diploma wist ik te halen, maar het HBO liep stuk door de klachten. Mijn kamer was permanent een bende, de band met mijn lichaam was ernstig verstoord en ik lag het grootste gedeelte van de dag in bed. Het roer moest om en dus ging ik revalideren. Zo’n 9 maanden later ben ik een heel stuk wijzer maar heb ik nog altijd klachten. Waarom weet niemand, waardoor het wordt aangeduid als medisch onverklaarbare, chronische pijn. Tijd voor een nieuwe aanpak!  Re-integratie met belangrijke focus op sport en werk! Heerlijk! Kom maar op!

2 comments

Laat hier een reactie achter

%d bloggers like this: